تمام عمرم را فدای او کردم و تمام مدت در اندیشه ی روزی بودم که می روداما لحظه ای حتی برای لحظه ایاز وجود او در کنارم لذت نبردم و به اندازه ی دقیقه ای وجود و روح مقدس ان را درک نکردم و به اندازه ی ثانیه ای احساس نکردم که بهترین گنج دنیا را به من داده اند.و اکنون که رفته با قی مانده ی عمرم را ذره ذره به اندوه می کشم و تاسف می خورم که چرا از بهترین نعمتی که در اختیار  من بود بهره نبردم ، من زندگی را هرگز آغاز نکردم!

راستی بهترین نعمت نزد تو چیست؟