همچنان در دهانم جاری است

بوی سجاده ی او

جامه ی هشیاری است

عطر مادر از اذان صبح بود

باده را از ملکوت می آورد

آری او بود که میکرد بیدار

من و خورشید و پدر را از خواب

بوسه ی مهر و شکوه مادر

همچنان بر گونه هایم باقی است

آن غرور زیبا

خالی از بیماری است

تقدیم به مادران........دو عالم

از دوری تو مسخ شدم                        آزادی من تویی و بس

بی تو نخواهم این برنگ                      جز تو کس من بود چه کس؟

این زنده به زندانی تو                        یک چند صباحی است ز پس

پس کو ز مسیحی نفسی می آید؟               بر پیکر این پاکباز مس؟

دیری نپایید که من در گذرم                   زین توشه همی نیست نفس

در شامگه خانه ی عشاق             بیمار طرب نامه ی معشوق شدم

شیوا زبیان شاعر شیرین دل         وز شادی این شکوه، مشعوف شدم  

---------------------------------------------------------------------------

این ترانه با تو گویا میشود              از دمت هستی مهیا میشود

گفته بودم با تو پنهان که چنین       این دل من ساده پیدا میشود