در فضا معلق بود بوی تند ویرانی

شب نشسته بود و من دلشکسته نا ایمن

                                       مثل باد و خاشاک لانه ی پریشانی

مانده بودم آنشب را کنج خانه ام تنها

                                       خیره چشم من بر در،چون تنور سوزانی

گله گله برفابی روی شیشه می لغزید

                                        مثل قطره های اشک کاو چکد ز مژگانی

سطح شیشه ها کم کم تیره می شد و مبهم

                                        همچو عمق پندارم پر ز بهت و حیرانی

خطی از سر انگشتم روی شیشه می بستم

                                         دو پرنده را با هم از پی غزلخوانی

دو  پرنده  بود ، آری  بر  نهاده  منقاری

                                         نوک به نوک به دلداری طرف جو کنارانی

محو نقش خود بودم دو پرنده ی برفی

                                          بی خبر که می آید ابر و باد و بارانی

ناگهان یکی لغزید قطره ای شد و پاشید

                                         زان دو تن یکی شان ماند رو به سمت ویرانی...

"استاد دکتر مصطفی سلامی"