همون طوری خیلی بهتر است،وقتی که موهایت به هم ریخته است،زیر چشمانت گود رفته،

ابروهایت از خشم به هم نزدیک شده،صورت بر افروخته و دهانی گرسنه و منتظر....

صدای بچه های کوچه که با هم فریاد می زنند:دیوونه...دیوونه...دیوونه...

قدیم تر می گفتم:"از جونم چی می خوای؟؟؟".....ولی کم کم فهمیدم و عادت کردم.

وقتی توی موهایم چنگ زدی و من را می کشیدی به هر طرف،هولم می دادی  ولی جدا نمیشد

فهمیده بودم موهایم را می خواهی!

یا آن موقعی که با پشت دست در دهانم زدی و دندانی را که با خون بیرون افتاده بود برداشتی،

قیافه ات شبیه کودکی شده بود که شکلات گمشده اش را پیدا کرده....و بازفهمیدم دندانم رامی خواستی!

به رویت نیاوردم ولی روزی که پایت را روی قفسه ی سینه ام فشار می دادی تا شاید در حلقم پیدایش کنی ....می دانستم قلبم را می خواهی!

یا وقتی صدای نبضم روحت را سوهان میکشید ...دانستم چرا دیوار اتاقی که در آن پنهان شده بودم را شرحه شرحه کردی!

حتی وقتی به حلزون خیره شدی و گفتی:دایره که خط نیست،منحنی است!

پس چرا صدف حلزون خط پیچ خورده ای است،درست شبیه دایره ؟ولی دایره نیست.....

بالاخره خط است یا دایره؟.........ومحکم مشتت را به زمین کوبیدی،.........ولی حلزون متلاشی شده بود!............بله،می فهمیدم از قانون و عقل بیزاری و از نادانی هم رنج می کشی....

این را هم یادم هست اوایل که به حرف آمده بودی به سمتم حمله کردی و دستت را روی گلویم گذاشتی و اعتراف کردی صدایم را می خواهی!!

آخرین بار که ناگهانی از پشتم آمدی اما آرام و تر و تمییز،ولی من از ترس اینکه این بار چی را باید بفهمم تو را به سمت ستون پرت کردم و......وقتی نزدیک شدم انقدر معقول بودی که گویی عقل من را هم به امانت گرفتی...

دستانت را با نرمی در دو طرف صورتم قرار دادی ...به چشمانم خیره شدی،خیلی عمیق و مهربان تا این که جاده ی باریک خون سرخت خلاء بین ما را برید......اما هرگز نگفتی از چشمانم چه می خواستی و من ،نفهمیدم آیا عقلم را دزدیدی؟؟؟

من که گفته بودم تیپ تر و تمییز و اتو کشیده اصلا به تو نمی آید....!!!