وقتی روی تخت خواباندنش دلم هری ریخت!!پیرمرد صورتش به گچ می ماند و یخ بود اما آرام و پر نور...

ابوالفضل داد کشید:کاظم این مال تو است،مادر مرده قوم و خویشی ندارد زود بشورش بیابرای ناهار!!!

آمدم چیزی بگویم که دیدم تنها شدم...با آن پیر مرد آرام...به عمرم از میت نترسیده بودم ولی ابهت این پیر مرد بد جوری مرا گرفته بود...

نزدیک رفتم،چکمه های پلاستیکی ام جرت و جرت صدا میکرد...

زیر لب گفتم:خدایا به خیر بگذران...بعد هم یک صلوات فرستادم.

شلنگ را برداشتم و به طرفش رفتم،ناگهان مشت چروک و بنفشش را دیدم که پارچه ی سبزی،از آن سبز های امام زاده ای،از همان ها که بچه ها به ضریح امام رضا  گره می زنند،از آن بیرون زده بود ...

آمدم مشتش را باز کنم که متوجه بوی عجیبی شدم،بوی سیب همه جا را برداشته بود...و طمع آلود همه جا را پر می کرد...سریع دست پیر مرد را باز کردم و پیشانی بندی که رویش نوشته بود:

"یا حسین"را بیرون کشیدم،غسلش دادم و به تنش کفن کردم اما کافور نزدم چون بوی سیب می داد!

لباس پوشیدم و رفتم دم در که پسر جوانی با پیراهن مشکی و با قیافه ای در هم سلام کرد.

گفتم:علیک سلام.

گفت:حاج باقر آمادن؟...گفتم:حاج باقر؟....گفت:بله،و با دست به جسد سپید پوش روی تخت اشاره کرد

گفتم:بله،از بستگانشون هستین؟آمادن ،میتونید ببرید برای دفن.غم آخرتون باشد..راستی آقا به میتتون کافور نزدم چون...

گفت:می دونم!...

پسر بی اعتنا داخل شد،من هم که به خیالم کارهای اداری و ورق بازی ها را  را انجام داده رفتم برای ناهار!!!

پس فردای آن روز رفتم سر خاک بی بی که فاتحه ای بخوانم و درد دلی کنم که بوی سیب مرا مدهوش کرد،رد بو را گرفتم ...گمانم ۲،۳ قطعه ای را رد کردم.بوی سیب،دهشتناک فضا را پر کرده بود...

رسیدم به قبری که منشاء بو بود انگار آن زیر سیب کشت میکردند...

روی سنگ قبر نوشته بود:مرحوم حاج سید باقر علیمرادی پدر بزرگوار شهید سید روح ا... علیمرادی!

و کنار عکس پیر مرد عکس پسر جوانی بود که پیشانی بند سبز "یا حسین" را...

 بعد از این که از ضربات سیلی ابوالفضل به هوش آمدم برگه ی استعفاء را روی میز مدیر مرده شور خانه گذاشتم.

۱۳ سال و ۲۸ روز است که فکر می کنم، کافور کفن من چه بویی خواهد داد؟؟!!